جستجو

کسب مدرک استادی (پروفسور) فرهود زعفری در حوزه مدیریت هتلداری در سطوح دانشگاهی ازآکادمی بین المللی WTG اروپا

کسب  مدرک استادی (پروفسور) فرهود زعفری  در حوزه  مدیریت هتلداری در سطوح دانشگاهی  ازآکادمی بین المللی  WTG   اروپا

فرهاد زعفری هشجین مولف و مدرس دانشگاه هتلداری

واژه پروفسور Professor یا پروفسور تمام full professor از لغت profess (به معنی تدریس کردن) گرفته شده و در واقع صفت فاعلی است که در لغت به معنی آموزگار و مدرس می باشد. با این وجود، این واژه معمولاً در اصل به مدرس دانشگاهی (scholarly teacher) اختصاص دارد و مدرسین و معلمین غیردانشگاهی را پوشش نمی ­دهد. در واقع، معنای کاربردی این کلمه شامل معلمی است که در زمینه هنر یا علوم، از مهارت ویژه ­ای برخوردار بوده و در بالاترین مقطع دانشگاهی مشغول تدریس است.

واژه پروفسور در فارسی معادل "استاد"، "استاد تمام" یا "سراستاد" است. پروفسور یا استاد یکی از درجه‌های علمی برای اعضای هیأت علمی دانشگاه‌ها و مراکز تحقیقاتی است و بالاترین درجۀ علمی بین مدرسان دانشگاه به‌شمار می‎آید. یک استاد در یک نظام ارتقای سلسله‌مراتبی، بالاتر از درجات مربی (Instructor)، استادیار (Assistant Professor) و دانشیار (Associate Professor) قرار می‌گیرد و کسی که مدارک مذکور را طی نکرده باشد، نمی تواند استاد باشد.
مربی اغلب دارای مدرک کارشناسی ارشد و گاه دکترا است و استادیار هم معمولاً مدرک دکتری دارد. با این حال، مدرک دکترای تخصص و نه حرفه ای، عموماً پیش شرط کسب مقام استادی یا پروفسوری در دانشگاه‌ها محسوب می‌شود. در ضمن عنوان پروفسور، یک لقب نیست بلکه نوعی شغل محسوب می‌شود که حقوق و دریافتی آن در بسیاری از کشورها نسبت به استادیار حداقل 2 برابر است. بنابراین برای رسیدن به درجه استادی یا پروفسوری، بایستی مدارجی طی شود که جز با فعالیت آموزشی و پژوهشی و فرهنگی مقدور نیست. گذشتن حداقل 8 سال (و عملاً بیش از 10 سال) از فعالیت دانشگاهی آن هم بعد از استادیاری، برای رسیدن به درجه استادی لازم است و بایستی حداقل 4 دانشجوی دکتری زیر نظر مستقیم و راهنمایی استاد فارغ التحصیل شوند. آیین نامه ­ها و مقرراتی است که با محاسبه امتیازات دستاوردهای علمی (مانند کتب و مقالات، دانشجویان فارغ التحصیل شده و سوابق آموزشی) فرد می تواند از یک سطح به سطح دیگر ارتقاء یابد که تمام آنها توسط هیأت ممیزه هر دانشگاه دقیقا بررسی می شود. هیات ممیزه ها معمولاً در اعطای درجه استادی دقت و سخت­گیری بیشتری انجام می­دهد تا مطمئن شود فرد مورد نظر واقعاً شایسته درجه استادی است یا نه.
اعطای درجه استادی از سوی اشخاص و بنا به توصیه شخصی حتی اگر در سمت بالای مملکتی و یا اجرایی یا علمی در دانشگاه باشد فاقد ارزش است و این مدرک تنها توسط دانشگاه و پس از ارزیابی کمیته ممیزه اعطا می شود. اعطای استادی افتخاری در برخی کشورها حتی برای افراد غیردانشگاهی هم رایج است که در ایران متداول نیست. با این وجود، این نوع استادی افتخاری هم توسط یک موسسه یا دانشگاه صورت می گیرد و نه شخص و قانونا فرد بایستی عنوان افتخاری را همراه با واژه استاد یا پروفسور استفاده کند.

بنابراین، پروفسور کسی نیست که تنها از ریش مخصوص آن استفاده کند، پروفسور پزشکی نیست که در خارج از کشور نیز طبابت می کند. پروفسور کسی نیست که رسانه ها و یا هر فرد و گروهی آن لقب را حسب محبوبیت و مقبولیت و غیره به وی داده باشند. با آرزوی موفقیت برای شما معلمان، استادان دانشگاه همکار،دانشجویان و هنرجویان در اقصی نقاط جهان که ما را در این امر مهم یاری فرمودید : فرهاد زعفری هشجین
  • 4 آذر 1395
  • نویسنده: iranchef
  • تعداد نمایش ها: 747
  • نظرات: 0
چاپ

نوشتن یک نظر

نام:
ایمیل:
نظر:
افزودن نظر